X
تبلیغات
کمال انسانی و عروج روحانی در سلوک عرفانی

*** بخشی از حدیث ناب معرفت امیرالمؤمنین امام علی علیه السّلام به نورانیّت ... حضرت (ع) فرمودند: معرفت من به نورانیّت معرفت خداوند عزّ و جلّ است و معرفت خداوند عزّ و جلّ، معرفت من به نورانیّت است. و آن همان دین خالصی است که خداوند درباره آن فرمود:«و امر نشدند به چیزی مگر اینکه خدا را به اخلاص کامل در دین پرستش بندگی کنند و از بندگی غیر او روی برگردانند و نماز به پا دارند و زکات بدهند و این است دین راست و استوارای سلمان و ای جندب! عرض کردند: بلی ای امیر مؤمنان. آن حضرت – که سلام خدا بر وی باد – فرمود: من همان کسی هستم که نوح را به امر پروردگار در کشتی حمل کرد، من همان کسی هستم که به امر پروردگار یونس را از شکم ماهی بیرون آورد؛ من همان کسی هستم که به اذن پروردگار نهرها را جاری ساخت و چشمه ها را شکافت و درخت ها را کاشت. منم عذاب روز «ظلّه»، منم آنکه از محلّ نزدیک ندا کرد که ثقلان (جنّ و انس) آن را شنیدند و گروهی آن را فهمیدند. هر آینه من به هر گروهی از جبّاران و منافقان به زبان خودشان می شنوایانم، منم خضر دانای موسی و منم آموزگار سلیمان پسر داود، منم ذوالقرنین و منم قدرت خدای عزّوجلّ. ای سلمان و ای جندب! من محمّدم و محمّد من است. من از محمّدم و محمّد از من است. خدای تعالی می فرماید: «دو دریا را به هم آمیخت و میان آن دو برزخ و فاصله ای است که تجاوز به حدود یکدیگر نمی کنند ***

 

پیامبر اکرم صلّی‌الله‌‌علیه‌‌وآله‌‌وسلّم فرمود: «آفرین بر قومیکه جهاد اصغرشان تمام شد و جهاد اکبرشان باقی مانده است». جهاد اکبر یعنی جهاد با سلاح اخلاق. جهاد اصغر دورهاش طی شد، با اخلاق باید کره‎ی زمین را تسخیر کنیم.

» مصباح الهدی، مهدی طیّب، مبحث اخلاق

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | اخلاق | |

 

 

اگر شده در همه‎ی عمر لااقل یک بار زیارت عاشورا را با صد لعن و صد سلام بخوان و از آن محروم نمان.

 

مصباح الهدی،مهدی طیّب، کربلا، عاشورا، امام حسین علیه‎السّلام، گریه و سوگواری

 

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | كربلا،عاشورا،امام حسين(ع) | |

 

 

نخودچی‌پز، نخودها را در یک دیگ ریخته بود و روی آتش شدید گذاشته بود و کفگیر میزد. اوّل نخودها داد و قال میکردند و میگفتند سوختیم و از جا میپریدند. تا اینکه یکی از نخودها گفت: گویا میخواهند با ما نخودچی‌گُل درست کنند و در مجلس سلطان بگذارند و سلطان ما را بخورد. نخودها گفتند اگر این‎طور است، پس نخودچی‌پز کار خوبی میکند، ای کاش آتش را تندتر کند و بیشتر کفگیر بزند. کار که به اینجا رسید، نخودچیها تقریباً بو داده شده بودند و اتفاقاً برعکس خواسته‌ی نخودها، آتش را کم کرد و دیگر کفگیر هم نزد.

ما هم مثل نخودها هستیم و خدا و موالیانمان میخواهند ما را پخته کنند. گاهی اوقات چیزی را که پختنش ساعتها وقت نیاز دارد، درون دیگ زودپز میریزند و در اثر فشار داخل دیگ، ظرف چند دقیقه میپزند. خدا و اولیاء هم گاهی اوقات با ابتلائات شدید یک شبه ما را صد سال پیش میبرند. پس باید به ابتلائات تن داد تا زودتر به مقصد رسید.

مصباح الهدی،مهدی طیّب، مبحث اعتماد و حسن ظّن به خدا و اهل بیت

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | اعتماد و حسن ظّن به خدا و اهل بیت | |
 

 

در مسافرت اگر دندان طمع را بکنی، سفر خوش می‎گذرد. در دنیا ما مسافریم.

مصباح الهدی،مهدی طیّب، مبحث قناعت

 

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | قناعت | |

 

يكى ديگر از روحيّاتى كه در اثر محبّت خدا و ثبات در توحيد و نيل به اطمينان و يقين به‌وجود مي‌آيد، از يك سو، بي‌اهمّيّت ديدن ظواهر دنيا و زهد و بي‌رغبتى به آن و از سوى مقابل، مهم تلقّى كردن باطن و آخرت و رغبت و اهتمام به آن است. 1

 

در نظر عارفان، دنيا تنها نمود و جلوه‌اى گذراست و همچون سرابى است كه تنها جلوه‌اى از آب دارد ولى از واقعيّت و خواصّ آب بى بهره است و تشنه‌اى را سيراب نمى كند.

به بيان ديگر دنيا و آنچه در آن ديده مى شود رؤيايى بيش نيست كه لحظاتى شخص را به خود مشغول مى كند و پس از بيدارى، اثرى از آن بر جا نمى باشد. پيامبر اكرم(صلّی الله علیه و آله و سلّم)  مى فرمايند:اَلنّاسُ نيامٌ فَاِذا ماتوا انتَبَهوا: مردم در خوابند و هنگامى كه به موت نايل شدند، بيدار مى گردند.2 آنچه شخص در خواب مى بيند رؤيايى بيش نيست. امام حسين(علیه السّلام) مى فرمايند: وَ اعلَموا اَنَّ الدُّنيا حَلوَها وَ مُرَّها حُلمٌ وَ الاِنتِباهُ فِى الآخِرَةِ :بدانيد شيرينى ها و تلخى هاى دنيا رؤياست و بيدارى، در آخرت است.3 امام باقر(علیه السّلام) نيز مى فرمايند: اَنزِلِ الدُّنيا كَمَنزِلٍ نَزَلتَهُ ثُمَّ ارتَحَلتَ عَنهُ اَو كَمالٍ وَجَدتَهُ فى مَنامِكَ فَاستَيقَظتَ وَ لَيسَ مَعَكَ مِنهُ شىءٌ. اِنَّما ضَرَبتُ لَكَ هذا مَثَلا ِلأَنَّها عِندَ اَهلِ اللُّبِّ وَ العِلمِ بِاللهِ كَفَىءِ الظَّلالِ :در دنيا همچون منزلى كه در آن فرود آمده‌اى و سپس از آن سفر كرده‌اى، منزل كن. يا با آن همچون مالى كه در خوابت آن را يافته‌اى و سپس بيدار شده‌اى و چيزى از آن در بيدارى با تو نيست، رفتاركن. بدين سبب اين مثال را براى تو زدم كه نزد اهل خرد و معرفت الله، دنيا همچون سايه ى درحال برچيده شدن است.4 و نيز مى فرمايند: هَلِ الدُّنيا اِلّا دابَّةٌ رَكِبتَها فى مَنامِكَ فَاستَيقَظتَ وَ اَنتَ عَلى فِراشِكَ غَيرَ راكبٍ :آيا دنيا جز مركبى كه در رؤيايت بر آن سوار شدى، سپس بيدار شدى در حالى كه در بسترت بودى و بر چيزى سوار نبودى، چيزى هست؟5

 

 

 

»دنيا قبر مؤمن است و قبر، يا روضهای از باغهای بهشت است و يا حفرهای از حفره‌های دوزخ؛ اِمّا رَوْضَةٌ مِنْ رِياضِ الجَنانِ وَ اِمّا حُفْرَةٌ مِنْ حُفَرِ النّيرانِ. ان‎شاءالله دائم از نار كم شود و همه را جنان در بر بگيرد.

 

»دنیا قبر مؤمن است. شیعیان امیرالمؤمنین علیه‎السّلام قبرشان همین دنیاست و لذا هر چه در روایات در مورد عالم قبر گفته شده است را میتوانند در زندگی دنیویشان پیدا کنند. در دنیا دو دسته افراد به سراغ مؤمن میآیند و معاشر او هستند؛ یک دسته کسانی که او را اذیت میکنند و غصّه‎دار و محزون میکنند، یک دسته هم کسانی که به او محبّت میکنند و به او بشارت میدهند و او را خوشحال میکنند. این دو دسته هم‌نشین و معاشر خوب و بد مال عمل خود آدم است. این رفیقها با هم مقابله میکنند و هر کدام که غالب شد، دسته‎ی مقابل بساطش را جمع میکند و میرود.

 

انشاءالله طوری عمل کنیم که رفقای خوب زیاد شوند. از خدا بخواه که رفقای اهل دنیا را کم کنی و رفقای خوبت را زیاد کنی. کسی که رفقای قشنگش بروند و آشغالها باقی بمانند، خیلی به او سخت میگذرد و اگر آشغالها بروند و قشنگها بمانند، خیلی به او خوش میگذرد. خدا دو قبر برای مؤمن قرار نمیدهد. اگر مؤمن حواسش جمع باشد و این را پیدا کند که همین دنیا قبر اوست، دیگر پس از فوت فشار قبر و حساب قیامت نخواهد داشت، ولی اگر این را نفهمد، همه‎ی آنها پس از فوتش برای او وجود خواهد داشت. انبیاء علیهمالسّلام خواستههای مردم را برمیآورند و فشار قبر را از مردم برمیدارند. کسی که حاجات کسی را برآورده کند، فشار قبر را از او برداشته است و خدا هم فشار قبر را از خود او برمیدارد.

 

نان نداشتن، پول نداشتن، قدرت نداشتن بر انجام کاری که فرد میخواهد انجام دهد، اینها فشار قبر مؤمن است. کمک کنید فشار قبر را از مردم بردارید، چون خدا فشار قبر را در دنیا و بعد از مرگ، از شما بر میدارد. اگر اشخاص بزرگ را شناختی و توانستی فشار قبر یکی از آنها را کم کنی، برای همه فشار برداشته میشود. انشاءالله خدا فشار قبر را در دنیا از همه بردارد.

 

 

- (دریافت فایل صوتی) شرح این فراز از کتاب گرانسنگ مصباح الهدی توسّط استاد مهدی طیّب [ حجم: 3.19 مگابایت و زمان: 27 دقیقه]

 

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | دنيا و آخرت | |

 

(ادامه ی حدیث): وَ استَفهِمِ اللهَ يُفهِمُكَ‏، از خدا طلب فهم کن، او به تو خواهد فهماند.

تنها خدا را هادي بدان

 

یعنی چشمت به استاد، کتاب، معلّم، دانشگاه، حوزه و محفل درس و امثال اینها نباشد، موحّد باش، خدا را ببین. خدا هادی و دهنده‌ی علم است، اینها همه ابزار و وسیله‌اند. چند روز قبل به یکی از دوستانی که حرفه‌اش نقّاشی ساختمان بود، عرض کردم: عزیز دل من، اگر کسی بخواهد خانه‌اش را نقّاشی کند سراغ قلم‌موی شما می‌آید و به قلم‌موی شما می‌گوید خانه‌ای با این ابعاد، با این خصوصیات دارم، دلم می‌خواهد این رنگی شود؟ نه، سراغ شما که نقّاش هستي می‌آید، از شما خواهش می‌کند، چون این قلم‌موی شما وسیله است، کاره‌ای نیست. اگر شما این قلم‌مو را به کار بیندازی، کار می‌کند و در و دیوار را رنگ می‌زند، اگر به کار نیندازي، به خودی خود کاری از او بر نمی‌آید. اگر انسان این‌گونه نگاه کند و همه‌ی خلق را وسیله‌ای در دست حق جلّ‌وعلاء ببیند، هیچ‌گاه به این ابزارها احساس و ابراز نیاز نمی‌کند. چشم امید و طمع به اینها نمی‌دوزد. برای رسیدن به فهم و علم و معرفت نگاهش به دست این عالم و آن محقّق، این نویسنده و آن گوینده نخواهد بود؛ بلكه نگاهش به خدای متعال خواهد بود و هدایت را از هادی می‌خواهد که خداست. خدای هادی وقتی بخواهد کسی را هدایت کند، به‌طرق مختلف هدایت می‌کند. خدا انبیاء و اولیاء را چگونه هدایت کرد؟ غیر از این بود که با علم لَدُنّی هدایت کرد؟

در داستان حضرت خضر(علیه السّلام) در سوره‌ی کهف آمده است، وقتی موسی خدمت خضر(علیهما السّلام)  رسید، به ايشان گفت: آیا به من اجازه می‌دهی تابع و پیرو تو باشم؟ چند صباحی در محضر تو از آن علمی ‌که خدا نصیبت کرده است بیاموزم؟ قرآن می‌گوید: عَلَّمناه مِن لَدُّنا عِلماً:۱ او بنده‌ای بود که ما به او علم لدنّی داده بودیم. خضر پیش هیچ معلّمی ‌زانو نزده بود. خدای متعال بعضی‌ را این‌گونه بدون وسیله‌ی ظاهری، بدون هیچ پیر و قطبی، بدون هیچ دستگیری كننده‌اي علم می‌دهد و راهبری می‌کند، خود خدا از باطن اینان را به سمت قلّه‌های مرتفع کمال معنوی جذب می‌کند. خدا بعضی‌ را این‌گونه و بعضی‌ را با وسائل هدایت می‌کند. منتها وسیله را خودِ خدا مناسب حال هر کس انتخاب می‌کند... (ادامه مطلب)

 

ورود به سایت اهل ولاء

 

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | شرح حدیث عنوان بصری | |

 

::: عارفانه های حاج اسماعیل دولابی(ره) :::

 

* دزدی به مزرعهای رفت و جوالی را همراه خود برد. اوّل مقداری کدوحلوایی و هندوانه و خربزه در جوال ریخت، بعد مقداری سیب و سیب زمینی و بادمجان و خیار، و روی آن مقداری سبزیهای مختلف مثل تره و ریحان، درِ جوال را بست و آماده‌ی فرار شد. ناگهان صاحب مزرعه با نوکرهایش رسیدند. نوکرها دزد را گرفتند و به درختی بستند و از ارباب پرسیدند با او چه کنیم. ارباب دستور داد هر چه داخل جوال است، یکی یکی بیرون بیاورند و به سر دزد بزنند. و نوکرها مشغول شدند و سبزیهای لطیف را که روی جوال بود یکی یکی برداشتند و به سر دزد میزدند، ولی دزد گریه میکرد و میگفت: اللّهُمَّ اجْعَلْ عَواقِبَ امُورِنا خَیْراً: «خدایا آخر و عاقبت کارهای ما را ختم به خیر کن». چون میدانست آخر کار چیزهایی مثل کدوحلوایی و هندوانه و خربزه را که اوّل در جوال ریخته، بر سرش خواهند زد. در آخرت هم همان چیزهایی را باید متحمّل شویم که در دنیا در جوالمان ریختهایم. البته دوست اهل بیت علیهمالسّلام ته جوالش سوراخ است و عملی را، چه صالح و چه ناصالح، ذخیره نمیکند. همان‎طور که امیرالمؤمنین علیه‎السّلام بر کفن سلمان با انگشت نوشتند:

 

«وَفَدْتُ عَلَی الْکَریمِ بِغَیْرِ زادٍ           مِنَ الْحَسَناتِ وَ الْقَلْبِ السَّلیمِ»

(بدون زاد و توشهای از کارهای خوب و قلب سلیم بر خدای کریم وارد شدم.)

 

سیّئات را استغفار میکند: التّائبُ مِن الذَّنْبِ کَمَن لا ذَنْبَ لَهُ: «کسی که از گناه پشیمان و تائب باشد، مثل کسی است که گناهی ندارد». حسنات را هم کار خدا میداند، نه کار خودش: مَا اَصَابَکَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللهِ: «هر خوبی و حسنهای که به تو رسید، از خداست». بنابراين دوست اهل بیت دست خالی است. خدا هم دست خالیها را دوست دارد؛ چون کسی که بر فرد کریم وارد میشود، زشت است همراه خود زاد و توشهای بردارد.

 

«وَ حَمْلُ الزّادِ اَقْبَحُ کُلِّ شَيْءٍ          اِذَا کَانَ الْوُفُودُ عَلَی الْکَریمِ»

هنگامی که انسان بر شخص کریمی وارد میشود، زشتترین چیز همراه ‌بردن زاد و توشه است.)

 

* سالک باید در طریق، همواره خود را دست خالی و بی‎‎چیز ببیند و خود و اعمالش را نبیند.

 

* بهترین عطیّه‎ی خدا به زاهد و عابد این است که زهد و عبادتشان را از آنها بگیرد و آنها خود را دست خالی ببینند.

 

* بزرگ‌ترین مزد این است که خدا فهم انسان را بزرگ کند تا درک کند و اقرار نماید که: مَا عَرَفْنَاکَ حَقَّ مَعْرِفَتِکَ وَ مَا عَبَدْنَاکَ حَقَّ عِبَادَتِکَ: خدایا «آن‎‌گونه که حقّ شناختن تو بود، ما تو را نشناختیم و آن چنان که حقّ عبادت تو بود، عبادت تو را به جا نیاوردیم».

- (دریافت فایل صوتی) سخنان استاد طیّب پیرامون این فراز از کتاب گرانسنگ مصباح الهدی [زمان:31 دقیقه و حجم: 4.5 مگابایت]

 

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | عجز، فقر و دست خالی دیدن خود | |

 

 

هر که با لب ذکر امیرالمؤمنین و اولادش را بکند و آنها را قبول کند، یک درجه‎ی بهشت را گرفته و آخرش اهل بهشت است، ولی تا به آن برسد، چقدر طول میکشد و چقدر در دنیا له میشود. بهتر است کاری کنیم که همین الآن به بهشت وارد شویم، یعنی با دل با خوبان خدا ربط برقرار کنیم.

 

منبع: مصباح الهدی، مهدی طیّب، مبحث اهل بیت علیهم السّلام، صفحۀ 286

 

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | اهل بيت عليهم السلام | |