*** بخشی از حدیث ناب معرفت امیرالمؤمنین امام علی علیه السّلام به نورانیّت ... حضرت (ع) فرمودند: معرفت من به نورانیّت معرفت خداوند عزّ و جلّ است و معرفت خداوند عزّ و جلّ، معرفت من به نورانیّت است. و آن همان دین خالصی است که خداوند درباره آن فرمود:«و امر نشدند به چیزی مگر اینکه خدا را به اخلاص کامل در دین پرستش بندگی کنند و از بندگی غیر او روی برگردانند و نماز به پا دارند و زکات بدهند و این است دین راست و استوارای سلمان و ای جندب! عرض کردند: بلی ای امیر مؤمنان. آن حضرت – که سلام خدا بر وی باد – فرمود: من همان کسی هستم که نوح را به امر پروردگار در کشتی حمل کرد، من همان کسی هستم که به امر پروردگار یونس را از شکم ماهی بیرون آورد؛ من همان کسی هستم که به اذن پروردگار نهرها را جاری ساخت و چشمه ها را شکافت و درخت ها را کاشت. منم عذاب روز «ظلّه»، منم آنکه از محلّ نزدیک ندا کرد که ثقلان (جنّ و انس) آن را شنیدند و گروهی آن را فهمیدند. هر آینه من به هر گروهی از جبّاران و منافقان به زبان خودشان می شنوایانم، منم خضر دانای موسی و منم آموزگار سلیمان پسر داود، منم ذوالقرنین و منم قدرت خدای عزّوجلّ. ای سلمان و ای جندب! من محمّدم و محمّد من است. من از محمّدم و محمّد از من است. خدای تعالی می فرماید: «دو دریا را به هم آمیخت و میان آن دو برزخ و فاصله ای است که تجاوز به حدود یکدیگر نمی کنند ***

  

 بعد از عمری مفت خوری در دستگاه خدا هر گاه به این نتیجه برسم که آیا خدایی هم وجود دارد، یقین بدانم انگشت تمسخر و توهین را به سمت خودم گرفتم نه خدا... 

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | كتاب نفس خود را بخوان | |

 

  

کامل ترین و جامع ترین نحوۀ خواندن زیارت عاشورای حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام بر اساس روایات به این ترتیب است؛ زیارت مطلقۀ ششم حضرت امیر علیه السلام را که در مفاتیح الجنان است و با «السّلام علیک یا رسول الله» شروع می شود می خوانیم. ان شاءالله خدا نصیبمان کند در حرم امیرالمومنین علیه السلام این زیارت را بخوانیم که خدا می داند آنجا چه فضایی است! این زیارت را از ابتدا شروع می کنیم به خواندن تا جملۀ «صلّی الله علیک». یک قسمت عمدۀ زیارت  تمام می شود، بعد باید شش رکعت نماز زیارت امیرالمومنین علیه السلام خوانده شود که سه نماز دو رکعتی پی در پی است. بعد از نماز زیارت حضرت امیر صد بار تکبیر گفته می شود، بعد دو رکعت نماز زیارت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام خوانده می شود، و بعد از نماز با هر عبارت و لفظی (مقید به لفظ و عبارت خاصی نیست) فرد دشمنان حضرت را لعن می نماید و خدمت حضرت اباعبدالله سلام می دهد؛ ترتیب ابتدا لعن است و بعد سلام؛ همان طور که در داخل زیارت عاشورا هم هست. منتها هیچ عبارت خاصی ندارد، شخص می تواند به زبان فارسی و به هر ترتیبی دشمنان و جنایتکاران صحنۀ کربلا را لعن و نفرین می کند و به حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام هم سلامی تقدیم می کند. بعد از این لعن و سلام شروع می کند به خواندن زیارت عاشورا و زیارت عاشورا را با صد لعن و صد سلامش می خواند. یعنی به لعن که رسید همان طور که در متن زیارت عاشورا هست صد بار لعن می کند «اللّهم العن اوّل ظالم ظلم حقّ محمّد و آل محمّد و آخر تابع له علی ذلک اللّهم العن اصابة الّتی جاهدت الحسین و شایعت و با یعت و تابعت علی قتله اللّهم العنهم جمیعا» و بعد هم صد بار خدمت حضرت اباعبدالله سلام می دهد به همان ترتیبی که در زیارت عاشورا هست «السّلام علیک یا اباعبدالله و علی الارواح الّتی حلّت بفنائک علیک منّی سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللّیل و النّهار و لا جعله الله الاخر العهد منّی بزیارتکم السّلام علی الحسین و علی علیّ ابن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین» و ادامۀ زیارت تا به سجده می رود. بعد برمی خیزد و دوباره دو رکعت نماز زیارت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام را می خواند. بنابراین به این ترتیب یک بار نماز زیارت امام حسین قبل از خوانده شدن زیارت عاشورا خوانده می شود که بعد از سلام نماز هم آن لعن و سلام است و بعد زیارت عاشورا خوانده شد و بعد مجددا دو رکعت نماز زیارت حضرت اباعبدالله. بعد از نماز زیارت هم ادامۀ زیارت مطلقۀ ششم خوانده می شود که شروعش در آن قسمت با «السّلام علیک یا امیرالمومنین» است تا جملۀ «حاجتی هذه» به اینجا که رسید دعای صفوان که به دعای علقمه معروف است و با «یا الله یا الله یا الله» شروع می شود تا آخرش «انّه قریب مجیب» خوانده می شود. این دعا در مفاتیح الجنان بعد از زیارت عاشورا نقل شده است. منتها به اشتباه به این دعا دعای علقمه گفته می شود؛ راوی این دعا صفوان است، نه علقمه. بعد از این دعا قسمت پایانی زیارت مطلقۀ ششم خوانده می شود که شروعش «السّلام علیک یا امیرالمومنین» است و کلمات آخرش هم «بینی و بینکما» است. بنابراین خواندن زیارت عاشورا ده گام دارد؛ 1. خواندن مطلقۀ ششم امیرالمومنین تا «صلّی الله علیک»، 2. سه نماز دو رکعتی (شش رکعت نماز زیارت امیرالمومنین علیه السلام)، 3. صد تکبیر، 4. دو رکعت نماز زیارت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام، 5. لعن بر دشمنان حضرت و سلام بر حضرت به هر لفظ و عبارت، 6. خواندن زیارت عاشورا با صد لعن و صد سلام تا پایان و سجده، 7. خواندن نماز زیارت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام، 8. ادامۀ زیارت امیرالمومنین تا عبارت «حاجتی هذه»، 9. خواندن دعای صفوان به طور کامل تا «انّه قریب مجیب» و 10. خواندن قسمت آخر زیارت مطلقۀ ششم تا انتها یعنی «بینی و بینکما». ان شاءالله این در خاطر عزیزان می ماند. اگر دوستان وقتی حال و فراغت و فرصتی پیدا کردند به این ترتیب زیارت عاشورا را به جا آوردن خیلی خیلی پربارتر و ارزشمندتر است. گرچه همان زیارت عاشورا به همان ترتیبی که ما ابتدای جلساتمان خدا توفیق داده همیشه خوانده ایم و ان شاءالله تا وقتی که جلسه باشد خوانده خواهد شد به همین ترتیب هم مقبول است، منتها اگر کسی می خواهد پرعیارتر و کامل تر و عمیق تر به جا بیاورد به همین ترتیب است که عرض کردم. (استاد مهدی طیب، 24 شهریور 1390)

......................................

لینک مرتبط:

آداب خواندن زیارت عاشورا

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | كربلا،عاشورا،امام حسين(ع) | |

  

  

غم بدون امکان گریه خیلی سخت است؛ اسمش حزن است. خزانه‎ی حزن و غم عاشورا در دل حضرت زینب است.

مصباح الهدی، مهدی طیب

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | كربلا،عاشورا،امام حسين(ع) | |

 

کسی که در سیرش به مقام رضا برسد، در بین راه نمیماند و به مقصد میرسد؛ همان‎گونه که شخصی که حضرت رضا علیه‎السّلام را به امامت قبول کند، تا امام دوازدهم را قبول خواهد داشت. در حالی که ممکن است کسی امامان پیش از حضرت رضا علیه‎السّلام را قبول داشته باشد و دوازده امامی نباشد؛ مثل زیدیّه و اسماعیلیه.

»مصباح الهدی، مهدی طیّب، مبحث رضا

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | رضا | |

 

  

چه با گریه و چه با خنده، هر جور هست خودت را نزد خوبان خدا جا کن.

»مصباح الهدی، مهدی طیّب، مبحث سالک باید چگونه باشد.

 

ورود به سایت اهل ولاء

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | سالک باید چگونه باشد | |

 

»»نگاه توحیدی و نگرش موحّدانه

 

دومین پایه و اساس سلوک، بینش توحیدی و نگرش موحّدانه ی سالک به عرصه عالم و پهنه ی زندگی است. در این بخش به بیان مهمترین ابعاد این نگاه می پردازیم.

»تنها پرورنده ى مخلوقات خداوند است و همه ى خلق تحت تربيت او مى باشند

يكى از ابعاد نگرش موحّدانه ى سالكان، توحيد در ربوبيّت است. در قرآن بيشترين اسمى كه خداوند با آن ياد شده، «ربّ» است. ربّ از نظر لغوى به معنى صاحب و مالك و مربّى و پروراننده است. خداوند رَبُّ العالَمين است، يعنى مالك و صاحب و مربّى و پروراننده ى همه ى مخلوقات است. خداوند جماد را مى پروراند و به گياه مبدّل مى سازد. گياه را مى پروراند و به حيوان تبديل مى كند. حيوان را نيز غذاى بشر مى كند و آن را به پيكر انسان مبّدل مى سازد. انسان نيز توسّط ربّ خود در حال پرورش و رشد است. غايت تربيت انسان رسيدن او به تماميّت هستى خود، يعنى همان روح خدايى، و نيل به مقام عند اللّهى و قرب و لقاء و وصال الهى است. خداوند ربوبيّت خويش را در مورد انسان، در اين جهت اعمال مى كند.

ربوبيّت خداوند در مورد انسان به گونه هاى مختلفى اِعمال مى شود و جلوه هاى گوناگونى دارد كه به چهار شكل از مهمترين آنها اشاره مى كنيم.

 

(۱) اثر وضعى موقعيّتها و حوادثى كه خداوند در زندگى اشخاص به‌وجود مي‌آورد: خداوند با در نظر گرفتن حال درونى و شرايط روحى هركس، حوادثى را براى او پيش مي‌آورد كه در قوام يافتن شخصيّت انسانى و رشد و تعالى او نقش سازنده‌اى ايفا مى كنند.

خداى متعال مى فرمايد :اِنَّ مِن عِبادِىَ المُؤمِنينَ عِباداً لا يُصلِحُ لَهُم اَمرُ دينِهِم اِلّا بِالغِنى وَ السِّعَةِ وَ الصِّحَّةِ فِى البَدَنِ. فَابلوهُم بِالغِنى وَ السِّعَةِ وَ الصِّحَّةِ فِى البَدَنِ، فَيُصلِحُ عَلَيهِ اَمرُ دينِهِم. وَ اِنَّ مِن عِبادِىَ المُؤمِنينَ لَعِباداً لا يُصلِحُ لَهُم اَمرُ دينِهِم اِلّا بِالفاقَةِ وَ المَسكَنَةِ وَ السُّقمِ فى اَبدانِهِم. فَاَبلوهُم بِالفاقَةِ وَ المَسكَنَةِ وَ السُّقمِ، فَيُصلِحُ عَلَيهِ اَمرُ دينِهِم. وَ اَنَا اَعلَمُ بِما يُصلِحُ عَلَيهِ اَمرُ دينِ عِبادِىَ المُؤمِنينَ :هر آينه از بندگان مؤمنم كساني‌اند كه جز با بى نيازى و گشاده‌روزى بودن و سلامتى جسمانى، امر دين آنها (باطن و حقيقت انسانى آنان)، اصلاح نمى شود. پس من نيز آنها را به بى نيازى و گشاده‌روزى بودن و سلامتى جسمانى مبتلا مى كنم و در نتيجه، امر دين آنها اصلاح مى شود. و هر آينه از بندگان مؤمنم كساني‌اند كه جز با فقر و مسكنت و بيمارى جسمانى، امر دين آنها اصلاح نمى شود. پس من نيز آنها را به فقر و مسكنت و بيمارى مبتلا مى كنم و در نتيجه، امر دين آنها اصلاح مى شود. و من به اينكه امر دين (هر يك از) بندگان مؤمنم به چه وسيله اصلاح مى شود، آگاهتر و داناترم.۱ ... (ادامه ی مطلب)

(۲) پيامهاى عبرت‌آموز و هدايت بخش موجود در دل پديده ها و رخدادهايى كه خداوند شخص را با آنها مواجه مى كند: خداى متعال براى آگاه ساختن بندگان خود به آنچه موجب تعالى و كمال يا سقوط و انحطاط ايشان است، در زندگى، آنها را با پديده ها و رخدادهايى مواجه مى كند كه در دل هر يك از آنها پيام هاى عبرت‌آموز و هدايت بخشى قرار دارد. به سخن ديگر، تمامى پديده ها و رخدادهاى عالم، پيام‌آوران الهي‌اند كه خداوند از طريق آنها راه سعادت و نيكبختى و تعالى و كمال را به انسانها نشان مي‌دهد. امام كاظم (علیه السّلام) مى فرمايند :ما مِن شَىءٍ تَراهُ عَينُكَ اِلّا فيهِ مَوعِظَةٌ:هيچ چيزى نيست كه چشم تو آن را ببيند، مگر آنكه در آن موعظه و پيام سازنده‌اى وجود دارد. ۱ به بيان ديگر، خداوند با پديده ها و رخدادهايى كه هركس را با آنها مواجه مى كند، با ايشان سخن مى گويد. ... (ادامه ی مطلب)

(۳) ابلاغ پيام هدايت و تربيت در مسير سعادت از طريق مربّيان الهى: خداوند به‌وسيله ى پيامبران و امامان معصوم (علیهم السّلام) راه هدايت و سعادت و تعالى و كمال را به انسان معرّفى مى كند و او را به دست آنها، تحت تربيت و تزكيه قرار مي‌دهد. انبيا و ائمّه (علیهم السّلام) به امر الهى، از راه ظاهر و باطن، انسانها را ارشاد و راهنمايى و از آنان دستگيرى مى كنند و در جهت نيل به قلّه هاى كمال، به آنها يارى مي‌رسانند. عارفان بالله و عالمان ربّانى، اساتيد و معلّمان روحانى، دوستان ناصح و پدران و مادران صالح، در مراتب بعد از پيامبران و امامان (علیهم السّلام) ، مجارى اِعمال ربوبيّت حضرت حقّند و خداوند ربوبيّت خود در رابطه با انسانها را از طريق آنها اِعمال مى كند.

(۴) ادراكات عقلى و الهامات قلبى؛ راهنما و راهبر مسير تعالى و تكامل: خداوند متعال از طريق دو ويژگى كه در عقل انسانها قرار داده است، ربوبيّت خود را در مورد آنها اِعمال مى كند. نخست با قدرت تشخيص نيك و بد و پسنديده و ناپسند كه در عقل نهاده است، آنچه را به سعادت و كمال و به تباهى و انحطاط انسانها منجر مى شود، به ايشان مى شناساند. ۱ دوم جنبه ى آمريّتى در عقل قرار داده است كه شخص را به انجام نيكى ها و شايستگى ها فرمان و از انجام بدى ها و زشتى ها پرهيز مي‌دهد.

خداوند از اين طريق، انسانها را به سوى آنچه موجب تعالى و تكامل آنهاست سوق مي‌دهد و از آنچه سبب سقوط و انحطاط ايشان است باز مي‌دارد. بنابراين تشخيص نيك و بد از يك سو و نيك گرايى و بدگريزى از سوى ديگر، جلوه هايى از ربوبيّت حضرت حق است كه از راه عقل انجام مى شود. ... (ادامه ی مطلب)

»ربوبيّت الهى در پرتو اسماء حضرت حق

به يك اعتبار، اسماء الهى به دو گروه «اسماء جمال» و «اسماء جلال» تقسيم مى شوند.

اسماء جمال، كه حاكى از مهر و لطف الهي‌اند، شخص را جذب مى كنند و بالا مى كشند. به عنوان نمونه، لطف و فضل الهى به بنده ى حقير و عاجز و آلوده، اميد و طمع قرب و وصال الهى مى بخشد و رحمت بى منتهاى الهى در او شور و اشتياق وصال ايجاد مى كند و توّابيّت پروردگار در بنده‌اى كه در برابر فرمان خداوند جسارت ورزيده و عصيان و تمرّد كرده است، اميد به بخشيده شدن، مورد چشم پوشى قرار گرفتن جرائم، جسارت و لغزش هايش، و ترميم و برطرف شدن آثار مخرّب معاصى و گناهان در روح و جانش را ايجاد مى كند، و غفّاريّت خداوند، اميد به ريشه كن شدن علّت و عامل مولّد گناه از وجود وى را در او پديد مي‌آورد. ... (ادامه ی مطلب)

[دانلود] مبحث تنها پرورنده ی مخلوقات خداوند است(صص 132 – 139) از:

کتاب [شراب طهور]

 

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | توحید | |

 

امام صادق (علیه السّلام) مى فرمايند :اِنَّ اللهَ تَبارَكَ وَ تَعالى لا يَفعَلُ بِعِبادِهِ اِلاَّ الاَصلَحَ لَهُم :خداى تبارك و تعالى با بندگانش جز به نحوى كه براى آنها بيشترين مصلحت را دربر داشته باشد، رفتار نمى كند. ۱ همچنين آن حضرت مى فرمايند: خداى عزّوجلّ مى فرمايد :عَبدىَ المُؤمِنَ لا اَصرِفُهُ فى شَىءٍ اِلّا جَعَلتُهُ خَيرآ لَهُ :بنده ى مؤمنم را به هيچ چيز روي‌آور نمى سازم مگر اينكه خير او را در آن قرار مي‌دهم. ۲ همين طور آن حضرت فرمودند: در آنچه خداوند به موسى بن عمران (علیه السّلام) وحى فرمود اين مطلب وجود داشت كه :يا موسَى بنَ عِمرانَ! ما خَلَقتُ خَلقآ اَحَبُّ اِلَىَّ مِن عَبدىَ المُؤمِنِ فَاِنّى اِنَّمَا ابتَليهِ لِما هُوَ خَيرٌ لَهُ وَ اُعافيهِ لِما هُوَ خَيرٌ لَهُ وَ اَزوى عَنهُ ما هُوَ شَرٌّ لَهُ لِما هُوَ خَيرٌ لَهُ وَ اَنَا اَعلَمُ بِما يَصلَحُ عَلَيهِ عَبدى :اى موسى بن عمران! مخلوقى كه نزد من محبوب تر از بنده ى مؤمنم باشد نيافريدم. هر آينه من او را به چيزى مبتلا مى سازم كه براى او خير است و به او عافيت مي‌دهم به آنچه براى او خير است و آنچه را براى او شرّ است از او برطرف مى سازم براى آنچه خير اوست و من به آنچه بنده‌ام را اصلاح مى كند داناترم. ۳

پيامبر اكرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) مى فرمايند :عَجِبتُ لِلمَرءِ المُسلِمِ لا يَقضِى اللهُ عَزَّ وَ جلَّ لَهُ قَضاءً اِلّا كانَ خَيراً لَهُ وَ اِن قُرِضَ بِالمَقاريضِ كانَ خَيراً لَهُ وَ اِن مَلِكَ مَشارِقَ الاَرضِ وَ مَغارِبَها كانَ خَيراً لَهُ :در شگفتم از شخص مسلمان كه خداى عزّوجلّ چيزى را براى او مقدّر نمى سازد مگر اينكه براى او خير است. و اگر با قيچى ها ريز ريز شود، براى او خير است و اگر فرمانرواى شرق و غرب عالم شود، براى او خير است. ۴

پيامبر اكرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) مى فرمايند:اَكبَرُ الكَبائِرِ سُوءُ الظَّنِّ بِاللهِ:بزرگترين گناه كبيره بدگمانى به خداست. ۵ همچنين آن حضرت مى فرمايند :لا يَغلِبَنَّ عَلَيكَ سُوءُ الظَّنِّ بِاللهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَاِنَّهُ لَن يَدَع بَينَكَ وَ بَينَ خَليلِكَ صُلحاً:بدگمانى به خداى عزّوجلّ بر تو غلبه نكند، كه آن بين تو و خدايى كه دوستش دارى آشتى و صلحى باقى نمى گذارد. ۶ قرآن كريم مى فرمايد:اَلظّانّينَ بِاللهِ ظَنَّ السَّوءِ عَلَيهِم دائِرَةُ السَّوءِ :كسانى كه به خدا گمان بد برَند، بدى بر گرد آنها حلقه زند. ۷

كسى كه در امور دنياى خود به خداى تعالى و كارهاى او حُسن ظنّ و اعتماد داشته باشد و هرگاه نگرانى به جانب او آمد، به خود بگويد :اَلَيسَ اللهُ بِكافٍ عَبدَهُ :آيا خدا براى تأمين نيازهاى بنده‌اش كافى نيست؟ ۸ و به ياد آورد كه خداى تبارك و تعالى جز آنچه بهترين است را براى بنده‌اش پيش نياورده و نمي‌آورد؛ ۹ به آرامش و شادى و اميدى نايل مى شود كه هيچ كس جز از همان طريق به آن راه ندارد. چنين كسى نه دچار حسد، حسرت و اندوه مى شود و نه اسير حرص و آز و طمع مى گردد و نه هيچ عامل ديگرى كه او را به تعدّى و ظلم به ديگران و تجاوز از حدود الهى وادار كند گريبان گير او مى شود و هنگامى كه با اين روحيّه در دنيا زندگى كند، مى تواند در مورد آخرت نيز به خود بگويد: اَلَيسَ اللهُ بِكافٍ عَبدَهُ :آيا خدا براى تأمين نياز بنده‌اش كافى نيست؟ و در نتيجه، از ترس و نگرانى در مورد آخرت نيز به حق رهايى يابد.

 

------------------------------------------

پی نوشت ها:

1. مجلسی، بحارالانور، ج 58، ص 133.

2. کلینی، کافی، ج 2، ص 61.

3. کلینی، کافی، ج 2، ص 62.

4. کلینی، کافی، ج 2، ص 62.

5. متّقی هندی، کنزالعمّال، ج 3، ص 135.

6. صدوق، من لایحضره الفقیه، ج 4، ص 384.

7. سوره ی فتح، آیه ی 6.

8. سوره ی زمر، آیه ی 36.

9. مجلسی، بحارالانوار، ج 58، ص 133.

»منبع: شراب طهور، مهدی طیّب، مبحث آرامش، شادی و امید، صص 177 تا 182 (با تلخیص)

 

 

ثبت شده توسّط: صفــــــــــــر الیــــد | | اعتماد و حسن ظّن به خدا و اهل بیت | |